FANUSUN İÇİNDE YAŞAMIYORUZ Kİ :((

HÜZÜN SEN NE ZAMAN GİDECEKSİN?

Keyiflerimi çağırıyorum
kovsunlar diye hüzünlerimi,
çaresiz kalıyorlar
dış dünyaya her bakışımda,
çay bardağı dudaklarımın arasında
baka kalıyorum,
beyaz camın içinden
yalvaran gözlerle bakan,


savaştan kaçarken
tel örgülere takılmış çocuğa,

62 gündür yemek yememiş birileri
belki dost, belki düşman
hiç önemli değil ki bu anımda,
ekmeğimi ağzıma götürürken
taşa dönüşmesini izliyorum boğazımda
Birileri hafiyeliğe soyunmuş
ama aradığı gerçeğin kendisi değil
insanlık suçuna delil istiyor sadece
ekrandaki sarışın haberci sırıtarak
çanak tutuyor
onun yalanına
Midem bulanıyor,
denize koşuyorum
arınmak için
hüznüm pelte pelte
dalgalara vuruyor
ben yabancılaşıyorum kendime
hayat beni karaya vuruyor
hüznüm koltuğumun altında
bir karpuz gibi
yürürken benimle,
insanlaşıyorum.
ama ayaklarım bir külçe gibi
taşımakta zorlanıyor bedenimi
oysa mutlu olmak ne kadar kolay
bedava aldığım keyiflerimle
ama yaşayabileceğim bir fanus
icat  edilmedi henüz
bir kürenin içinde
üstüne karlar yağan                
kız çocuğu olmak istiyorum...

SAĞIRLIK
Ne desem, ne söylesem
sabaha karşı
pencereyi açıp
avaz avaz nasıl haykırsam
Başkente doğru

Dokunma ağacıma,
dokunma sokak hayvanıma,
ölümüne sebep olma gencecik bedenlerin
desem,
duyar mı acep?
insanlara cenneti vaat edip,
dünyamızı çöle döndüren?