25 Eylül 2018 Salı
Taşra'da size takılan kimlik, gün gelir esaretiniz olur...
“Sandığınız Değilim, Sandığınız Şeylerden Hiçbiri Değilim,
Sandık da Değilim” Cem Mumcu
Bu şehre geldiğim günden beri, şehrin sakini olmadan önce,
son yıllarımı huzurla yaşamayı hayal ettiğim şehrin yaşadığı erozyonu, doğa
katliamını durdurabilmek için birşeyler yapmam gerektiğini düşünerek, yazmaya
başladım. Maalesef elimden gelen sadece buydu ve farkındalık oluşturarak,
benimle aynı kaygıyı taşıyan insanlara ulaşmaya, farkında olmayanları uyarmaya
çalıştım. Suyuna, denizine, yeşiline, hayvanına sahip çıkmaya çalıştım.
Oysa, sokakta gördüğünüz aç bir hayvana yiyecek veriyorsanız, herkes görüyor, görmekle kalmıyor, bir de konuşmaya başlıyor. Kendi ailesinden başkasına ağaç olsa gölge etmeyecek insanlar için; sıradan bir hareket olarak yaptığınız besleme eyleminiz bir varoluş biçimine dönüşüyor ve siz onların gözünde "birşey" oluyorsunuz.
İnsanın değişen, gelişen, öğrenen, yenilenen ve en önemlisi düşünen bir varlık olmasının derinliğini anlayamayan insanlar için siz ille de birşey olmalısınız. Başka türlüsüne kafaları basmaz çünkü...
"Kim bu geçen?"
-" Öğretmen"
"Kim bu kadın? "
" Müdürün karısı"
"Kim bu çocuk?"
" Şişko Ali"
"Kim bu geçen?"
-" Öğretmen"
"Kim bu kadın? "
" Müdürün karısı"
"Kim bu çocuk?"
" Şişko Ali"
Böylece, benim de herkesin “hayvansever” olarak tanımladığı bir
“kimliğim” oldu. Bana yakıştırılan bu
kimlik, benim ayağıma, hayatıma kocaman bir zincir gibi dolanıp hayatımı
cehenneme çevirirken, insanlar tarafından eziyet edilen hayvanların çaresizliği
elimi ve kolumu bağladı. Rilke’nin
söylediği, “Şöhret, benlik arazinizin başkaları tarafından işgalidir” veya
“Herkesin bildiği isminiz varsa işgal altındasınızdır.” Kabusunu iliklerime
kadar yaşadım, yaşıyorum.
Sizinle yolda karşılan herkesle hayvanlarla ilgili muhabbet
etmek zorunda kalırsınız mesela. Ve bu muhabbetler herzaman dostane değildir;
Bir süre sonra size yaklaşan insanlara şüphe ile bakmaya başlarsınız. ‘Acaba,
sokakta yaşamaya çalışan hayvanlardan şikayet mi edecek, yoksa yardım mı
isteyecek, ya da yardım isteme bahanesiyle kendi vicdani sorumluluğunu benim
üzerime atıp, kendini mi rahatlatacak?’
diye düşünmeye başlarsınız. Eliniz kalem tuttuğu için Sokak Hayvanları
ile ilgili çözüm önerilerini yazmanızın, defalarca anlatmanızın işe
yaramadığını – aslında yazdıklarınızı okumadıklarını, okuyanların da işlerine
geldiği kadarını anladıklarını fark edip, işlerinin sadece şikayet etmek olan,
sevgisiz ve zavallı insan güruhunun bu coğrafyayı işgal ettiğini fark
edersiniz.
Artık bu aşamadan sonra normal olmanız, normal davranmanız
zordur. İnsanlarla karşılaşmamak için sokağa çıkmak istemezsiniz. Size
yakıştırılan kimlik tüm özgürce dolaşmalarınızı elinizden almıştır. İçinizde
isyanınız birikmeye başlar, mağdur hayvanlara yardım edemeyişiniz,
yetersizliğiniz bir yana, onlara yardım ederken aldığınız olumsuz tepkiler bir
yana düşer… Çaresizlik, yokluk, yetersizlik ve en kötüsü, “insan” eliyle
vahşice işlenen cinayetler… hepsi çığ olup üstünüze gelir. Tüm bunlar içinizde
patlamaya hazır öfkeye dönüşür ve siz içinizde o bomba ile dolaşırsınız
ortalıkta…
Oysa, herşeye rağmen sakin olmak zorundasınızdır; Çünkü bu
uzun soluklu, vicdani bir mücadeledir ve “yılanlar” da dahil herkesle uzlaşmak
zorunda kalabilirsiniz.
“ Kediyi sıkıştırmazsan tırmalamaz” sözü sizin için geçerli
değildir. Besleme yaparken laf atanla, bölgesindeki hayvanı zehirlemekle tehdit
edenlerle kavga etmeye başlarsınız ve bir kimliğiniz daha olur. AGRESİF… Bu
kimlik, herkesin birbirini tanıdığı küçük bir kasabada tam bir esarete dönüşür.
Artık ağzınızı açtığınız her an, her sözcük kavgaya davetiyedir, protestodur.
Cümlenizi nasıl kurduğunuzun önemi yoktur.
Kendinizden çıkıp, insanlara baktığınızda, dile
getiremedikleri şeyler için sizi olumlayanlar ile, dile getirdiğiniz şeyler
için, çıkar çevrelerine dokunduğunuz için, size kızanların arasında çok da
büyük fark olmadığını görürsünüz. Aslında şehirde birçok şeyin MIŞ gibi
yaşandığını, şehrin yerlisi de dahil garip bir şekilde “ buranın insanını
sevmiyorum” cümlesini sıkça duyduğunuzda anlarsınız. Yaşadığı şehrin insanını sevmeyen aslında
kendini de sevmiyordur. Ve ben bana yakıştırılan “ hayvansever” kimliğimle bu
insanların hayvanları sevmesini beklemişim…
9 yılım geçti bu şehirde. Hayvansever oldum, agresif oldum,
köşe yazarı oldum, muhabir bile oldum da bir BEN olamadım ne yazık ki…
Çok konuştum, defalarca yazdım, çaresiz kaldım, bazen
güzellikle anlattım, bazen de öfkeyle… Öfkelendikçe kendimden uzaklaştım, kabalaştım…
Kah Don Kişot gibi yeldeğirmenlerine karşı; yalana, iki yüzlülüğe savaş açtım,
kah Sanço Panço oldum, kaba saba bir köylü gibi hikayeler anlattım. Ve nihayet
anladım ki; bir toplumun vicdanı çürümüşse,
"iyi" insanlar susmaya devam ettikçe, kötülerin sayıları az da
olsa kazanacaklarını görmeye daha fazla tahammül edemeyeceğim...
9 yıl dile kolay, 9 yıl yalnız başıma çığlık atmaktan
yoruldum. Artık içime ve kendime dönme zamanı…Kötüleri kötülükleriyle, iyileri
sessiz teslimiyetleriyle başbaşa bırakıyorum…
Taşra'da sevilmek ya da sevmek gibi derdim hiç olmadı; ama şöyle içimden geldiği gibi; "ben" gibi konuşabileceğim, yargılanmadan anlaşabileceğim güvendiğim bir dostum olsun isterdim. Kim istemez ki...Ne derin dostluklara vakit bulabildim ne kendimle kalabildim. Araf'ta hayvanlara yapılan işkenceleri, buna karşılık organize olamayan insanların beceriksizliğini, şikayetlerini, "hadi yapalım" dediğinizde ise çok önemli gerekçelerini dinliyorum. Sonrada "hadi yapalım" demenin bedelini insanların riyakarlığıyla ödüyorum. "Yok, sert demişim de, yok zart demişim de...." Haklılar üstelik. Oysa alçak sesle defalarca söylüyorum. Kendi seslerinden kimseyi duymuyorlar ve sadece yakınıyorlar. Sonrasında Onlardan da kendimden de nefret eder oldum. Belki daha sabırlı biri herkesle daha yumuşak, iyi iletişim kurar diye düşünüyordum ki; bir baktım beni en çok eleştiren insan, tahammül edemediği için aldığı sorumluluktan kurtulmak istiyor.
Eğitim sisteminin, yetişme tarzımızın sonucu mudur bilmem ama; ister küçük bir kasabada, isterse İstanbul'da yaşa, zihniyet hep taşra... Üstelik yeni taşra eskisi gibi değil, kimse komşusunun derdiyle ilgili olmadığı gibi, komşusunun aldığı araba daha çok ilgisini çekiyor. Sanki ülkenin tüm ham meyvelerini toplayıp buraya atmışlar... O yüzden sohbet edebileceğin insan bulmak da zordur taşrada...
Bir de hayvanların hak ihlalleriyle ilgilenince; şöyle telaşsız, sohbetin dibini de bulamadım. Sadece onların hak ihlalleri için; zar, zor bir araya gelen üç-beş insanla, "bir an önce söyle, hemen özet geç ve sonuca odaklanalım" mantığıyla hareket etmek zorunda kaldım. Çünkü; maalesef konuşmayı da dinlemeyi de öğrenmek özel bir çaba gerektiriyor. Bense hiç dinleyemiyorum artık. Belli bir amaçla yapılan toplantılarda, başka zaman çok sevimli gelecek, geyik muhabbetini aratmayan kedi, köpek sohbetlerini... Ya sevgili arkadaşım, biz neden toplanmıştık? Neyi konuşacaktık? Yoruldum, vallahi billahi yoruldum. Hayvanlara mama vermekten, onları sevmekten değil, sevmeyenin saldırısından, sevenin kedi köpek muhabbetinden yoruldum...
Acelem var; vicdan rahatsızlığı hissetmeden kendimle kalabilmek için zamana ihtiyacım var. İyi insanların sessizliği, belki de öğrenilmiş çaresizliği yüzünden; Sizi parçalamaya, yok etmeye odaklanmış “ çakal sürüsü”nün önünde tek başına kaldığınızda artık geri dönüş yoktur.
Bir de hayvanların hak ihlalleriyle ilgilenince; şöyle telaşsız, sohbetin dibini de bulamadım. Sadece onların hak ihlalleri için; zar, zor bir araya gelen üç-beş insanla, "bir an önce söyle, hemen özet geç ve sonuca odaklanalım" mantığıyla hareket etmek zorunda kaldım. Çünkü; maalesef konuşmayı da dinlemeyi de öğrenmek özel bir çaba gerektiriyor. Bense hiç dinleyemiyorum artık. Belli bir amaçla yapılan toplantılarda, başka zaman çok sevimli gelecek, geyik muhabbetini aratmayan kedi, köpek sohbetlerini... Ya sevgili arkadaşım, biz neden toplanmıştık? Neyi konuşacaktık? Yoruldum, vallahi billahi yoruldum. Hayvanlara mama vermekten, onları sevmekten değil, sevmeyenin saldırısından, sevenin kedi köpek muhabbetinden yoruldum...
Acelem var; vicdan rahatsızlığı hissetmeden kendimle kalabilmek için zamana ihtiyacım var. İyi insanların sessizliği, belki de öğrenilmiş çaresizliği yüzünden; Sizi parçalamaya, yok etmeye odaklanmış “ çakal sürüsü”nün önünde tek başına kaldığınızda artık geri dönüş yoktur.
Ve ben “çakallarla” karşılaşmadan önce “ Kimsenin bilmediği,
henüz kimsenin yürümediği yolda yürümek istiyorum” Ve “ Tanrıya kimsenin
bilmediği bir kimlik vermesi için dua ediyorum.” Rilke
Not : Çok sevdiğim bu şehirde, artık yazmaktan ve
birşeylerin iyi ve doğru gitmesi için mücadele etmekten yoruldum. 9 yıl boyunca
karşılaştığım bir kaç iyi insana teşekkür ederim. Keşke, birlikte mücadele
edebilseydik... Hala iyi kalmak için mücadele edenlere sabır, kötülere en kısa
zamanda vicdan sahibi olmalarını dilerim.
Hoşçakalın.
