"Vicdan içimizdeki Tanrıdır" demiş Victor Hugo. Oysa vicdan, susuzluktan ölseniz kapısını çalmayacağınız bir vicdansızın kapısını başka bir can için ısrarla çaldıran esaretinizdir. Eğer Vicdan içimizdeki Tanrı olsaydı, çaresizlikten öfkemize yenik düşmez, yardım için kapı kapı dolanmak zorunda kalmazdık. Vicdan, içimizdeki tanrı olsaydı, acıları dindirecek gücümüz olur, masallarımızın sonunda hep iyiler kazanırdı.
Ve eğer vicdan içimizdeki tanrı idiyse bile birçoğumuz için çoktan öldü. Çünkü artık karanlık yok, uyurken sessizlik yok, kendinizle, vicdan denilen tanrı ile sohbet etme şansınız yok. İbadet bile içsel değil artık, şov yaparken kim Tanrı ile konuşabilir ki?
Dışımız aydınlandıkça içerimiz karanlıkta kalıyor. Ve bu durumdan çıkarsak eğer çok zorlu ve acılı olacak...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder