8 Şubat 2014 Cumartesi

EVİMİZ; AYNAMIZ MI?

EVLERİN ENERJİSİ...

Ev oturmalarını; özellikle kadınların ev gezmesi-gün olarak tanımladıkları ziyaretleri hiç sevmem. Birini görmek için ev ziyareti yapmak zorundaysam, kapıya yakın otururum ki, hemen kaçabileyim. Rahat edemem bir türlü. Şöyle yayıla, yayıla oturamam. Tam bu durumumu, kişiliğimin bir parçası olarak kabullenmişken; her an zilini çalmaktan, orada olmaktan inanılmaz bir keyif aldığım bir evle karşılaştım.
Utanmasam, ezansız, sabahsız çalıvereceğim kapılarını... Öyle bir ev... Pozitif enerji diye insanların dile getirdiği ama benim "nasıl birşey acaba?" sorularımla içselleştiremediğim şey, O evde var...
Amasız, hesapsız bir sevgi enerjisi ile dolu bir ev... Varolanın koşulsuz her canlıyla paylaşıldığı, abartının olmadığı sıcacık bir ev işte...
Yalnızlığı içselleştirmiş ve yalnızlığını sevmeyi öğrenmiş biri olarak; ailemin yanında yakalayamadığım sıcaklığı o evde bulmanın heyecanına kendimi kaptırmadan,
ve de bıktırmadan o evde fare bile olasım var... Üstelik cin Ali gibi bakan kediye rağmen...

Evimde yakaladığım huzuru bozan tekşeyin kedilerin yorucu trafiği olduğunu düşünürken; Onların, aynı zamanda evimi yaşanabilir kıldığını anlamam için, sohbetinden inanılmaz keyif aldığım bir dostumu ziyaret etmem gerekti. Dostumun ince bir zevk ürünü olarak döşenmiş evinde kedilerimin asla mutlu olamayacağını fark ettiğimde, elimdeki kahve fincanı elimden kayarak krem rengi halının üzerine düşüverdi...  
Kahve lekesi, halıda kocaman bir leke bırakırken, o evde onca eşya ve tabloya rağmen yakalayamadığım "yaşanmışlık hissini" -mahçubiyetime rağmen- ilk kez hissetmenin ferahlığı ile gülümseyiverdim. Karşı tarafça, belki de yüzsüzlük olarak algılanabilecek bu ironik gülümsememi saklamaya da çalışmadım. 
Yaşadığımız mekanları sürekli yenileme ihtiyacımızın, kendi içimizde birşeyler tamamlandıkça, varoluşumuzun bir aynasını mekanımızda görmek istememizden kaynaklandığını düşünüyorum. Zaman ve para, yaşam felsefemizi sığınağımıza taşımamıza yetmeyince mekan algımız tamamlanamıyor bir türlü. "Şunu da alayım, istediğim gibi olacak" cümlesini öyle sık kuruyoruz ki... 
Evinde fare olmaya razı olduğum;mekanı, çekici kılanın oradaki eşyalar olmadığını biliyorum. Bunu fark ettiğimde; estetik, ama otel odası gibi, hafızası olmayan evlerde, kendi evimde keyif aldığım yalnızlığımın, başa çıkmam gereken bir kabusa dönüştüğünü kabul ettim. Sahibinin dinginlik ve estetik duygusuyla var ettiği mekanının, benim tarafımdan ıssızlık olarak algılanması, yalnızlığımın, dışarıda ne kadar kırılgan olduğunu gösterdi bana... 
Evimde durmayan bir hareketlilik içinde fark edemediğim; yalnızlığımın, seçilmiş olan değil, zorunlu olan kısmıyla; dostumun dingin mekanında; Onun kabulleniş içerisinde barındırdığı yalnızlığını giydirirken tanıştım.
Yaşadığımız mekanlar ister bizi gizlesin kendimizden,ister süslesin, yaydığımız enerji kadar varolabiliyoruz. Aldığımız kadar verebiliyoruz. Belki de sorun buradadır. 
Evimiz değil ama orada yaşattıklarımız ayna olarak yansıyor bize... Sevgi varsa, sevgiye, ıssızlık varsa çöle dönüşüyoruz...Ve herbirimiz farklı yöne bakmaktayız...
Bizi birleştiren, geçerken kesişen sihirli anlardan başkası değil.

Klasik deyişle " ölürken de doğarken de yalnızız" aslında. Ve bu yüzden hayatta başa çıkmamız gereken, farkına vardığımızda paniğe kapıldığımız ilk duygumuz bu; yalnızlık...
İnsana, hayvana, birşeylere bağlanma ihtiyacı duymadan yalnızlığımızı paylaşımlarla güzelleştirmek mümkün ama onu yok etmek asla mümkün değil. O zaman yapmamız gereken, onunla birlikte yaşamayı öğrenmek ve kendimizle kalmayı keyifli kılmak...
Mekanın ıssızlığı ruhunuzu ıssızlaştırmadığı sürece sevgi enerjisi sizi yaşama ve evrene bağlıyor. Çok şeye ihtiyacımız yok aslında; küçük bir kilim, kendimize saygı ve arasıra çayımızı birlikte içmekten keyif alacağımız güzel insanlar...
  
Bütün bu sözlerimin altında yatan itirafımı görmezden gelemem... Mekanımı yuvaya dönüştüremediğimi,( yuva ille de eşle olacak anlamında değil) insana sıcacık yuva duygusu veren bir ev ile karşılaştığımda anladım. Ve maalesef kalabalık ailelerde bile bulunmayan birşey bu... Kalabalıklarda yalnızlığımla boğuşmak yerine, kendimle kalarak, yalnızlığımı sevmeyi, üretmeyi tercih ettiğim yaşam biçimimin tek alternatifi böyle bir "YUVA" olabilirdi... Ama ne ben Guguk kuşu gibi hain, ne yavruların büyümesini bekleyecek kadar sabırlıyım.
O yüzden kendimi bilerek; ruhum üşüdüğünde, kısa aralıklarla bana kapılarını açması bile yeter. Muhtemelen fazlası da sıkardı zaten...Velhasıl, bu kadar gel-gitlerle dolu benliğimle ben başa çıkamazken, seyircileri çoğaltmaya gerek var mı? 
Sessizlikte uzun süre kalıp, kaybolmak yerine, harika sanatçıların bestelediği müziğin notaları eşiliğinde yükselmek bana iyi geliyor...

7 Şubat 2014 Cuma

"AN" DA KALMAK...

CARPE-DİEM ( ANI YAKALAMAK)
Yıllar önce Türkçe'ye "Ölü Ozanlar Derneği" olarak çevrilen gençlik filminde duymuştum Carpediem'i... Günü haldır, huldur yaşarken, gözlerimizi geleceğimize, hep birlikte kurtulacağımız O Meçhul günlere çevirmiş, yaşamı ertelemiştik...
Filmde okuldan kaçan gençler bir mağarada gizlice şiir okuyorlardı. Okudukları şiirlerden biri beni çok çarpmıştı...

"Ormana gittim; çünkü bilinçli yaşamak istiyordum. Hayatı tatmak ve yaşamın iliğini özümsemek istiyordum. Yaşam dolu olmayan herşeyi bozguna uğratmak ve ölüm geldiğinde aslında hiç yaşamamış olduğumu farketmemek için."
Otuzlu yaşlardaydım sanırım... Öylesine zor zamanlardı ki, günü yaşamak, anı yakalamak şöyle dursun, güne katlanmak için hayallere ihtiyacımız vardı...
O gün sinemadan çıktığımda kafam dopdoluydu... Gökyüzü, güneş, insanlar kısaca yaşam denilen o sihirli alanın içinde olup da, dışındaymış gibi davranarak, neleri kaçırdığımın farkına varmış ve hep geleceğe bakan gözlerimle belki de ilkkez yaşadığım yere bakıyordum... Sonra yıllar geçti... An'ın içinde kalmayı öğrendim.
Ama bu AN'lar zamandan ve mekandan bağımsız olarak çok ender ortaya çıktılar:
Bir dostla derin bir sohbetin, ya da suskunluk anlarının güzelliğinde, denizin mavisine baktığımda, gökkubbenin altında miniminnacık kuşatıldığımda, kendime pike yaptığımda yalnızca bana ait olan o kapının ardındaydılar... 

Yıllar sonra Spiritüel öğretilerle tanıştığımda ilk duyduğumda beni etkileyen latince o sözcüğü hatırladım: Carpe-diem... 
"Şimdi, burada" olmak için yapılan alıştırmalar, anı yakalamak için harcanan zamanlar... "Harcamak" sözcüğünü olumsuz anlamda kullanmıyorum ama bu konuda gösterilen çabada ironik bir yan bulmadığımı söyleyemem... 
"Akışta kalmak" yaşam, ya da nehir seni nereye sürüklerse hiç direnmeden nehre teslim olmak öğretisini almak için seminer, seminer koşanları anlamaya çalışıyorum...Bu faaliyet biraz da tok insan işi gibi geliyor. Yaşamın merkezine kendini koyduğunda; temel ihtiyaçların karşılanmışsa ruhsal doyum anlam kazanıyor. İnsanlar, karınları doyduktan ve sığınacak bir yer bulduktan sonra ruhlarını mutlu edecek şeyler arıyorlar. Yani, bu öğretilerle mutluluğu yakalayabilirler belki. Ya da "tekamül" ederek; ilahi varlığın çizdiği kader yolunu kabul ederek, acı ve sevincin ondan geldiğini ve herbirinin ders olduğunu bilerek "huzur"a kavuşabilirler. Bu öğretileri; hemen teslim olmayan, kuşkucu kimliğimle, sorgulamaktan vazgeçemesem de; başa çıkamadığım çevre ve insan faktörlerine karşı, daha sakin ve de sabırla bakmamı sağladığı için merakla izlemekten vazgeçemiyorum.    
Jorge Luis BORGES'in güzel bir şiiriyle anlatacak olursam;
(Arjantin, 1899-1986)

AN’LAR…
Sil baştan yaşama şansım olsaydı eğer,
oturup saymazdım eski yanlışlarımı.
Kusursuz olmaya çalışmaz, rahat bırakırdım yüreğimi.
Neşeli olurdum, geçmişte olmadığım kadar,
ve elbette çok daha coşkulu olurdu sevdalarım,
içine de yeterince ciddiyet katardım.
Bu denli temiz, titiz olmazdım hiç, öyle bir şansım olsaydı eğer.
Hiç çekinmezdim daha fazla riske girmekten de…
Daha çok yolculuklara çıkar, gündoğumlarını kaçırmazdım asla;
hele dağlara tırmanmanın, ırmaklarda yüzmenin keyfini…
Hiç bilmediğim yerlere giderdim, gidebildiğimce.
Doyasıya dondurma yer, boşverirdim kuru nimetlere.

Öyle bir şansım olsaydı eğer, dertlerim de
yalnızca düşlerin değil, yaşamın gerçeğini taşırdı.
İşte onlardan biriydim ben ömrü boyunca hani, her saniyesini
verimli kılmaya çalışan insanlardan biri.
Ama aynı an’lara yeniden geri dönebilseydim eğer,
yalnızca iyi ve güzel olanları tatmak isterdim, mutlu an’ları…

Farkında değilseniz hâlâ, öğrenin artık:
Yaşam an’lardan oluşur, sadece anlardan, ŞİMDİ’yi yakalayın.
Yanında termometresi, bir şişe suyu, şemsiyesi
ve paraşütsüz yerinden kıpırdamayan bir insandım ben.
Ama yeni baştan yaşayabilseydim eğer,
yüksüz, iyice hafiflemiş olarak çıkardım yolculuklara.
İlkbahara yalınayak girer, sonbahara dek unuturdum ayakkabıyı.
Hiç bilinmeyen yolları keşfeder, tadına varırdım günışığının,
Çocuklarla daha çok oynardım, yeniden bir şansım olsaydı eğer…

Ama ne çare.. İş işten geçmiş ne yazık ki!
85’indeyim artık ve biliyorum ki… Ölmekteyim.
Çeviri (Gönül Gönensin)

Evet, yaşadığımız mekan ve ruh halimiz güzel olunca, AN'da KALMAK kolaylaşıyor.
Ama Yaşamımızda öyle kesitler var ki; ancak An'dan kaçarak dayanabiliyoruz... Acı gibi, ölüm gibi... 
Kim ağrı çekerken " ŞİMDİ BURADA" kalmak ister ? Deniz kenarında, şezlongta uzanmış AN'ın içinde kendinle bütünleşmek müthiş bir duygu...İnsanın sonsuzluk duygusuyla içinde olmaktan keyif alacağı zamansız, mekansız olma hali...
Ama kim tuvaletteyken AN'da kalmak ister?
Yarın ekmek alacak parası olmayan insan, aç midesiyle o ekmeği nasıl elde edeceğinin hesabını yapmadan nasıl AN'da kalabilir?... Velhasıl AN'da kalmak çok güzel birşey de önce TOK olmak ve ÜŞÜMEMEK gerekiyor.
İnsanın en önemli duygusu GÜVENLİK duygusudur. Savaşta isen önceliğin HAYATTA KALMAKTIR. Barıştaysan önceliğin KARNINI DOYURMAKTIR...
BU DURUMLARDA NE ASGARİ ÇABA KURALI İŞLER, NE BEKLE ALLAH VERSİN... AKINTIYA KENDİNİ BIRAKAMAZSIN... HAYATTA KALMAK İÇİN BİR ÇÖP ODUN, SIĞ BİR YER, ÜSTÜNDEN GEÇEN HELİKOPTER... HEPSİNE UZANMAK İSTERSİN...