Annelik de biter

Hayatta en büyük yoksunlukmus annesizlik
Şanslı sayılırım bu yüzden
Annem ve ben
Birbirini anlamayan iki insan
Sevgi ve nefret yanyana bizde
Ama'ların efendisidir annem
Bense çömezi
Bu yüzden mutluluk anları
Göz kırpması kadardır en fazla
Korkular ensemizde ki azrail gibi aşinadır
Mutluluktan bile mutsuzluk yaratışımiza
Oysa "küçük sevinçlerden" yıldızlar yapabilirdim herkese
İyi tarafından bakardım
Acının içine
Gelen günü kaçırmazdım
Pişmanlıklarım kibrit kutusuna sığacak kadarken
Onları kurşun ağırlığında taşımazdım yanımda
Anneler egitilmeli
Öyle okulda falan değil
Bulaşıcı bir iyimserlikle yıkanmalı belki
Çocuklar kendi potansiyellerinden korkmasın diye
Anneler geride tutulmalı...