YETİNMEMEK TÜKETİYOR İNSANI...

Yıllar önce beni çok etkileyen bir şiir vardı... Neredeyse hayatımın tamamına hükmeden bir yaşam felsefem oldu. Ta ki...

Şiir böyleydi ;

"Nedir suçsuzluğumuz,

suçumuz nedir? Herkes

çıplaktır, herkes tehlikede

nerden bu gözüpeklik...

Duygudan ürkmeyen kişi, bilir nasıl davranılacağını. Tıpkı o şakıdıkça

göğe doğru büyüyen ve çelikten biçimini

alan kuş gibi. Tutsak da olsa kendisi,

yetinmek ne aşağılık bir şey, der

şakıyan güçlü sesi, ne katıksız bir şey sevinç.

İşte budur ölümlülük,

İşte budur sonsuzluk.  Marianne Moore

"Yetinmek ne aşağılık şey" cümlesiydi, beni canevimden vuran... Şiirin bütünündeki anlamı ile bendeki anlamı çok farklıydı o cümlenin... Ve şimdi bakıyorum da;

Ben de dahil, insanı dünyayı yok etmeye kadar götüren bu hırs, bu asla tatmin olmayan bu iştahtır. Çünkü insanın isteği; bilmek, öğrenmek ve sevmekle sınırlı değil,

ona yön veren, kıtalar aştıran, dünyayı talan ettiren ele geçirme ve zapt etme duygusudur. Ölüme koşarak; öldürerek, ölüme meydan okuma tutkusudur.

Ve ben artık, genetik kodlarımdaki tüm bu pisliği silmek ve hiçbir canlının incitilmesinde rol almak istemiyorum.

BU DA BENİM SEÇİMİM

seçme şansım olsaydı eğer,
insan ayağının değmediği topraklarda
mavi mine çiçeği olmak isterdim.

"bir daha dünyaya gelmek istemem" derdi ananem
yine yaşayacaksam aynı acıları,
gençken anlamadığım isyanını
çok yoğun yaşıyorum şimdi,
insanın "olma" umudu tükenirken içimde
sürekli tekrarlanan
ve her türe yönelen cinayetler içinde
bir daha insan olmak istemiyorum işte !